„Zagubiony w La Manchy“  to niezwykły dokument o filmie, który mimo dekady poświęconej na jego przygotowanie, nigdy nie powstał. To  jednocześnie jedyny ślad po wielomilionowej superprodukcji w gwiazdorskiej obsadzie z Johnnym Deppem, Jeanem Rochefortem i Vanessą Paradis w rolach głównych. Film jest zapisem pasma spektakularnych klęsk, ale też poruszającą, momentami zabawną historią wielkiego marzenia Terry‘ego Gilliama i jego filmowej ekipy.
 
Terry Gilliam przygotowywał się do produkcji „The Man Who Killed Don Quixote" przez ponad dziesięć lat. Film miał być swoistym manifestem reżysera: artystycznym i światopoglądowym. Okazało się jednak, że walka z wiatrakami przeniosła się ze świata filmowej fantazji na plan filmowy, w efekcie czego jest to zapewne jedyny istniejący „un-making of“.
Filmowa dokumentacja z realizacji dużego projektu filmowego jest w zasadzie elementem obowiązkowym każdej większej produkcji. Taki też cel Terry Gilliam postawił przed Keithem Fultonem i Louisem Pepe, powierzając im stworzenie dokumentu o tym, jak realizuje swój najnowszy film pod roboczym tytułem „Człowiek, który zabił Don Kichota". Nikt nie przewidział, że kamera dokumentalistów w rzeczywistości zarejestruje kompletny rozpad projektu, który ostatecznie został wstrzymany w październiku 2000 roku, a prawa do scenariusza przejęła firma ubezpieczająca realizację.
Problemy zaczęły się od finansowania produkcji, jednak ograniczony budżet nie zniechęcił ekipy do rozpoczęcia realizacji filmu. To było tylko preludium do właściwego starcia, które rozpoczęło się już na planie filmowym. Możliwość obserwacji wielkiego reżysera w takich sytuacjach jest niewątpliwie rzadkością.  W ten sposób dokument zyskał na wartości. „Zagubiony w La Manchy“ to niezbędnik każdego filmowca i miłośnika kina. Ale to nie tylko przewodnik po sztuce filmowej, przede wszystkim sugestywna i przejmująca historia o kruchości marzeń i nierównej walce z filmowymi wiatrakami.